چکیده کتاب:

شبکه ارتباطی در هر شهر، عامل ارتباطی تمامی فضاهای شهری است و پیاده رو جزء اصلی شبکه معابر شهری و کارکردهای اصلی آن دسترسی، خرید، مکث و توقف، پیاده روی و تفریح می باشد. در هر شهر باید برای تمامی اقشار جامعه امکانات لازم برای رفاه و پیشرفت فراهم باشد. افراد معلول نیز از این قاعده مستثنی نیستند و محیط شهری باید به گونه ای طراحی و مناسب سازی گردد تا ایشان بتوانند براحتی از آن استفاده نمایند.

از سوی دیگر باید توجه داشت که بخشی مهمی از معلولین را نابیانان و کم نابینایان تشکیل می دهند و با مناسب سازی شهر و به خصوص معابر پیاده روها برای فرد نابینا، بسیاری از مشکلات این قشر از جامعه را حل می کنند. در کشور ما در سال های اخیر اقداماتی در جهت بهبود وضعیت معابر پیاده و توجه به مسیر حرکتی نابینایان توسط شهرداری ها صورت پذیرفته و به ویژه در تهران تقریباٌ در تمامی خیابان های اصلی، برخی از معابر فرعی و بسیاری از پارک ها، مسیری جهت عبور نابینایان در نظر گرفته شده است، اما این فعالیت ها متاسفانه کامل نبوده اند و از لحاظ فنی با مشکلات زیادی روبرو هستند.از جمله مشکلاتی که در خلال این پژوهش آشکار گردید می توان به نسنجیدن بار عبوری نابینایان قبل از اقدام به ایجاد،عدم اتصال این مسیرها به یکدیگر از مزایا و در نتیجه گم کردن مسیر توسط نابینایان؛ نا امن بودن اینگونه معابر برای نابینایان و عدم آگاهی سایر اقشار جامعه و ناشناخته بودن این مسیرها برای آن ها اشاره نمود.

در این پژوهش، برای دستیابی به روش مناسب سازی پیاده روها برای نابینایان، به مطالعه میدانی چند شهر در ایران و خارج از کشور پرداخته شده است که شامل تهران، شیراز، مشهد و قزوین در ایران، بانکوک و پاتایا در تایلند، کوالالامپور در مالزی، لندن در انگلیس، استانبول در ترکیه و دبی در امارات متحده عربی می باشد.

پژوهش از نوع "کاربردی" و روش بررسی آن، مشاهده، پیمایش، مصاحبه و مطالعات اسنادی می گردد. در ابتدا به مشاهده وضعیت اینگونه معابر در شهرهای ذکر شده، پرداخته و با مقایسه با تجارب سایر کشورهای جهان و بررسی معیارها و استانداردهای موجود در این زمینه، سعی به ارزیابی روند مناسب سازی پیاده روها برای نابینایان، شده و در این خصوص پیشنهاداتی در بهبود وضعیت موجود ارائه گشته است. این پژوهش به دنبال پاسخ به سوالاتی می باشد که مهمترین آن ها عبارت است از:آیا مسیرهای پیش بینی شده برای نابینایان مناسب است و ضوابط و استانداردها در آن حاکی از آن است که بیشتر این گونه معابر ایجاد شده، بدون مطالعه و بررسی کافی احداث شده اند و با استانداردها و معیارهای مربوطه، هم خوانی ندارد، عابرین نابینا نمی توانند از آن ها بدرستی بهره گیرند و همچنین این معابر در صورتی که بدرستی و فنی اجرا نشده باشد برای سایر افراد مشکلاتی را به همراه دارد. امید است با پژوهش درباره این مبحث، سهمی کوچک در توجه به نیازهای معلولین و به خصوص نابینایان و کم بینایان عزیز کشورمان داشته باشیم.

نویسندگان : دکتر نوید سعیدی رضوانی، مهندس حمیدرضا دانشپور

لینک مراسم رو نمایی از کتاب به همراه پنل گفتگو